Jeszcze się, co prawda, nie zaręczył z nią, jeszcze się nawet nie oświadczył, zresztą. jeszcze nawet on sam sobie z tego nie zdaje sprawy. Ale ja już widzę. Jasno widzę, jak rzeczy pójdą, i głowę dam sobie uciąć, że tak będzie. Ja mam nos polityczny! Bo tylko uważ, co się dzieje. Na drugi dzień po procesie Wokulski był wieczorem u pani Stawskiej i siedział do jedynastej w nocy. Na trzeci dzień był w sklepie u Milerowej, przejrzał księgi i oddawał wielkie pochwały pani Stawskiej, co nawet trochę ubodło Milerowę.
Na czwarty zaś dzień. No, on wprawdzie nie był ani u Milerowej, ani u pani Stawskiej, ale za to mnie zdarzyły się dziwne wypadki. Przed południem (jakoś nie było gości w sklepie) ni stąd, ni zowąd przychodzi do mnie kto?. Młody Szlangbaum, ten starozakonny, który pracuje w ruskich tkaninach. Patrzę mój Szlangbaum zaciera ręce, wąs do góry, głowa pod sufit. Myślę: "Zwariował czy co?." A on - kłania mi się, ale z głową zadartą, i mówi dosłownie te wyrazy: - Spodziewam się, panie Rzecki, że cokolwiek nastąpi, będziemy dobrymi przyjaciółmi. Myślę: "Tam do diabła, czy Stach nie dał mu dymisji?." Więc odpowiadam : - Możesz być pewny, panie Szlangbaum, mojej życzliwości, cokolwiek bądź nastąpi, byleś nie popełnił nadużycia, panie Szlangbaum. Na ostatnie słowa położyłem nacisk, bo mi mój pan Szlangbaum wyglądał tak, jakby miał zamiar albo nasz sklep kupić (co wydaje mi się nieprawdopodobnym), albo kasę okraść. Czego, lubo jest uczciwy starozakonny, nie uważałbym za rzecz niemożliwą. On to widać zmiarkował, bo uśmiechnął się nieznacznie i wyszedł do swojego oddziału.
Prus Lalka, Tom 2 rozdział 11 fragment 40